شمارهٔ ۷۴
قد تو نهالیست که آتش ثمر اوستدیوانه ی آن بادیه ام کاین شجر اوست
آراسته باد این چمن حسن که هر روزفیض نوام از لاله و ریحان تر اوست
زلفت گرهی بست بهر قطره ی خونمفریاد ازان خوشه که این دانه بر اوست
زانروز که از دست صنم توبه شکستمسوگند درستم همه بر جان و سر اوست
هم قوت دل بخشد و هم روشنی چشمآن گوهر سیراب که زیب کمر اوست
فی الجمله ازان قطره که یکذره وجودستمیلش بهوا داری و جذب شکر اوست
امروز اگر گریه گره کرد فغانیبسیار ازین آبله ها در جگر اوست