شمارهٔ ۵۷۴
تو و حسن و کامرنی من و عشق و نامرادیکه بروی خویش بستم در خرمی و شادی
ره و رسم نامرادی ز دل شکسته یی جوکه قدم بهستی خود زده در هزار وادی
چه بود سیاهی شب چو تویی چراغ منزلچه غم از درازی ره چو تویی دلیل و هادی
نگذاشت برق عشقت اثری ز هستی ماچه حریف خانه سوزی که بوقت ما فتادی
چو نساخت هیچکاری بمراد دل فغانیبرهت نهاده مسکین سر عجز و نامرادی