شمارهٔ ۵۱۰
نه خیال غنچه بندم نه به گل کنم نظارهکه مرا دلی فگار و جگریست پاره پاره
من و آفتاب رویت که به خلوت سعادتشرفیست عالمی را ز طلوع آن ستاره
بخدا که در دل من رقم دویی نگنجدتو بیا که من ز غیرت کنم از میان کناره
بجراحت دل من که نمک زدی حذر کنکه مباد ز آتش آن بگلت رسد شراره
تو بگشت باغ و گلها بکرشمه ی تو حیرانچه رود بجان مردم که برون روی سواره
نکشم سر از جفایت اگرم بتیغ پرسیز تو هر چه بر من آید بکشم هزار باره
چکنم اگر نسازم بجفای خار هجرانچو ز آب دیده ی من ندمد گلی چه چاره
همه برگ نا امیدی ز بهار عمر چیدمکه بکام من نگردد فلک ستیزه کاره
ز فسانهٔ فغانی دل کوه رخنه گرددنفس نیازمندان گذرد ز سنگ خاره