شمارهٔ ۴۳۸
ما خویش را بچنگ ملامت سپرده ایماز لوح سینه حرف سلامت سترده ایم
خون خورده ایم و یاد ندامت نکرده ایمجان داده ایم و نام غرامت نبرده ایم
اندوه روز هجر و بلای شب فراقاز فتنه های روز قیامت شمرده ایم
هرگز به آرزوی دل از ساغر وصالیک جرعه بی خمار ندامت نخورده ایم
شد سالها که زنده بعشقست نام مااز صد هزار سنگ ملامت نمرده ایم
مجنون صفت بوادی محنت علم شدهدر راه دوست پا به علامت فشرده ایم
از ناله های گرم فغانی در آتشیموز آه سرد اهل کرامت فسرده ایم