شمارهٔ ۴۳۳
ما سر به آب خنجر قصاب شسته ایمدست از مراد خویش بصد آب شسته ایم
پهلو نهاده ایم بشمشیر آبداروز دل غبار بستر سنجاب شسته ایم
انگشت خاکرا بلب تشنه سوده ایمدست و دهان ز نقل و می ناب شسته ایم
شبها برای خاک در پاکدامنیتن را به آب دیده ی بیخواب شسته ایم
گفتار بیخودانه ی ما گریه آورددفتر به آب دیده ازین باب شسته ایم
کشتی شکسته وار پریشان بهر کناردست تهی ز جمله ی اسباب شسته ایم
خونین قبای خویش در آتش فگنده ایمکتان خویش در شب مهتاب شسته ایم
ترسم که آفتی رسد این کهنه دلق راکز بهر سجده بردن محراب شسته ایم
از یاد برده ایم فغانی غم جهانزنگار دل به صحبت احباب شسته ایم