شمارهٔ ۴۲۲
بیا که پیش تو ای سرو گلعذار بمیرمبهر کرشمه و نازت هزار بار بمیرم
فتاده در سر راه تو جان من بلب آمدروا مدار که از درد انتظار بمیرم
غریب شهر توام شهریار من نظری کنکه حسرتی نبود گر درین دیار بمیرم
فتاده ام بخمار از می وصال مباداکه ساقیم ندهد جام و در خمار بمیرم
بداغ روی تو در لاله زار، زار بسوزمبیاد خط تو از جلوه ی بهار بمیرم
تو در فسانه تبسم کنی و من ز تحیرز شوق آن لب جانبخش، زار زار بمیرم
بیاد جلوه ی نخل قد تو دیده ی گریاننهاده در قدم سرو جویبار بمیرم
بهار شد که درین باغ هر نفس چو فغانیز صورت فاخته و نغمه ی هزار بمیرم