شمارهٔ ۴۰۵
رفتم ز کوی تو، چو مقامی نداشتمدل برگرفتم از تو، چو کامی نداشتم
یکباره از وفای تو برداشتم امیدچون از تو التفات تمامی نداشتم
بر دل کدام روز که از همدمان تودردی ز ناخوشی پیامی نداشتم
روزی بکوی تو نگذشتم که در کمینآه کسی ز گوشه ی بامی نداشتم
فریاد ازان زمان که رسیدی تو سرگرانوز بیخودی مجال سلامی نداشتم
عمرم گذشت در غم و آخر بکام دلدر گوشه یی بپیش تو جامی نداشتم
روزی نشد که همچو فغانی ز جور بختفریاد صبح و گریه ی شامی نداشتم