شمارهٔ ۳۹۴

قافیه: تهم۷ بیت

ای غنچه تو چشمه ی نوش و نبات هملعل لب تو آتش و آب حیات هم

پروانه ی چراغ تو دارد شب وصالنور سعادت شب قدر و برات هم

تا خاطرت ملال گرفت از حیات مندلگیرم از حیات خود از کاینات هم

از عرصه ی فراق چسان جان برون برمحیران کار خویشتنم بلکه مات هم

از لعل جانفزای تو امید و بیم قتلپروانه ی حیات منست و ممات هم

بگذار تا نظاره ی باغ رخت کنماین حسن را چو آمده خیروز کوة هم

کان ملالتست فغانی و کوه غمدارد بیاد لعل تو صبر و ثبات هم