شمارهٔ ۳۶۹
تا کی روم ز کوی تو غمگین و دردناکدر دیده آب گشته و بر رخ نشسته خاک
از خون غنچه ی دل احباب کن حذرای دامنت چو برگ گل نوشکفته پاک
پیش نسیم بسکه گریبان گشاده ییدارم دلی ز دست تو چون غنچه چاک چاک
پیوند ما چو با سر زلف تو محکمستسر رشته ی حیاتم اگر بگسلد چه باک
صید حرم که ساخت خدا قتل او حراممی خواهد از خدا که بتیغت شود هلاک
در تنگنای هجر فغانی گشاد دلاز ناله ی حزین طلب و آه دردناک