شمارهٔ ۳۱۴
باز این دل دیوانه را افتاده سودای دگروز ناله در هر کشوری افگنده غوغای دگر
از شمع دولتخانهای سوزم به هر کاشانهایهر لحظه چون پروانهای در آتشم جای دگر
شد جان غم پرورد من دور از مه شبگرد منبهر علاج درد من باید مسیحای دگر
نی تاب من در گلشنی نی طاقتم در مسکنیسوزم بکنج گلخنی هر دم ز سودای دگر
از لاله سرپیچیده ام دامن چو گل در چیده امزان رو که جایی دیده ام رخسار زیبای دگر
با سرو خود پیوسته ام وز بار طوبی رسته امچون غنچه دل در بسته ام بر نخل بالای دگر
جان فغانی در قفس می سوزد از داغ هوسوز نالهٔ او هر نفس شوری به مأوای دگر