شمارهٔ ۱۸۲

تو آن گلی که مه آسمان جبین تو بوسدملک ز سد ره فرود آید و زمین تو بوسد

چنان لطیف مزاجی که جای بوسه بمانداگر نسیم صبا برگ یاسمین تو بوسد

رود نشانه ی دندان حسرت از لب عاشقدمی که می دهی و دست نازنین تو بوسد

بخوبی آنکه سر از جیب آفتاب برآردهنوز دل نپسندد که آستین تو بوسد

کسی که مهر خموشی بلعل نوش لبان زددر آرزوست که بگذاری و نگین تو بوسد

بمکتب تو ملازم بود فرشته ی رحمتکه رشحه ی قلم سحر آفرین تو بوسد

نخورد عاشق لب تشنه می ز جام مرصعازین هوس که مگر لعل آتشین تو بوسد

ببین که تا بچه غایت رسید شوق فغانیکه در خیال، دهان چو انگبین تو بوسد