شمارهٔ ۱۲۴
ما را نه میل باغ و نه پروای بلبلستفریاد ما ز جلوهٔ آن روی چون گلست
گویا ندارد از قد و زلف تو آگهیمرغ چمن که شیفتهٔ سرو و سنبلست
گر دست فتنه سلسلهٔ هستیم گسستسررشتهٔ حیات من آن جعد کاکلست
ماییم و ذکر حلقهٔ زنجیر زلف دوستعشّاق را چه کار به دور تسلسلست
هر جلوهٔ تو موجب صد گونه حیرتستدر هر کرشمهٔ تو هزاران تأملست
روی تو کرد عرض تجمّل ز خط و خالفرخنده آن جمال که اینش تجمّلست
روی تو دید و سوخت فغانی متاع صبرمنعش نمیکنم چه کند بیتحملست