شمارهٔ ۵
آنکه دهد به عاشقان گریهٔ های های راداده بلعل گلرخان خندهٔ دلگشای را
گردش چشم یار بین فتنه روزگار بینچون که به عشوه آورد نرگس سرمه سای را
آینه ایست جام می چهره نمای عالمیدر کف میکشان نگر جام جهان نمای را
نالهٔ دل از این جرس میشنوی ز کاروانورنه کجاست این اثر زمزمه درای را
در چمن سخن بسی مرغ سخن سرا بودچون تو ندیده ام دگر بلبل خوشنوای را