شمارهٔ ۲
نشوند پرتو افکن مه و آفتاب بی توچو تو شمع دلفروزی که شدم کباب بی تو
نگهی ز چشم مستت ندهم به هر دو عالمنفسی ز عمر هرگز نکنم حساب بی تو
شب و روز میفشاند چو سحاب در بهارانصدف دو دیدهٔ من گهر خوشاب بی تو
چه کنم به نرگس و گل که نمیکنم چو بلبلز هزار باغ و سنبل گلی انتخاب بی تو
رخ و زلفت ای پری رخ چه بود که دل نجویدنه ز روی گل تسلی نه زمشک ناب بی تو
به رخی چو ماه تابان بخرام سوی محفلشده خون دل به ساغر مه من شراب بی تو
چو جرس زهجر نالد دل بیقرار زارمبنگر که هست این دل به چه اضطراب بی تو