شمارهٔ ۱۷ ۳ بیت شب تاریک و من زاندیشه توچو نفطاندود مرغی پیش آذر چو دریایی است هر شب خانه منچو کشتی آتشین سوزندهبستر نه دریا از تف کشتی شود خشکنه کشتی از دم دریا شود تر