شمارهٔ ۶
حاصل روزگار جز غم نیستزآن که بنیاد عمر محکم نیست
داد بیرون عالم است مگرزآن که باری درون عالم نیست
غلطی گر گمان بری که تو رازیر سوری هزار ماتم نیست
اژدهایی است غم که از دم اودر جهان هیچ کس مسلم نیست
نوشداروی روزگار مخورکه در آن هیچ چیز مرهم نیست
بهره آدمی است این همه غمخرم آن کز نژاد آدم نیست