شمارهٔ ۲۲

۶ بیت

ای پر شکر ز خنده تو آستین جانوای پرگهر ز گریه من دامن جهان

هم زاین شکر رسیده من اندر هلاک دلهم زاین گهر رسیده من اندر هلاک جان

طاقی به نیکویی بنهاده است روزگارخورشید را ز رشک تو بر طاق آسمان

چون چهره برفروزی و آواز برکشینبود زمانه زهره و خورشید را قران

تا چشم من رسیده ز رویت به نوبهاررخسار من رسیده ز عشقت به مهرگان

سرخ است همچنان که تو را لب مرا سرشکتنگ است همچنان که مرا دل تو را دهان