شمارهٔ ٧۵۶
دی معرف به پیش آصف عهدخواند فصلی ستوده که و مه
طمع خام او بر آنش داشتکه مگر پخته کرد نان فره
خواجه را خود دهن بتحسینشهمچو سوفار بود پر از زه
گفت ناگه معرف ای خواجهسبحه آفرین ز دست بنه
گه گهی نیز میکن احسانیگرچه تحسینت هست ز احسان به
ز آنکه دیریست تا مثل زده اندنشود بز بگدگدی فربه