شمارهٔ ٧٢١
چرخ دولابیست پنداری جهانبر مثال کوزه ها خلقان او
فرقه ئی سر سوی بالا میرونددامنی پر نعمت از احسان او
باز جمعی را ز بالا بر نشیبکف تهی میآورد دوران او
زو مدار ابن یمین چشم وفاکاعتمادی نیست بر دوران او
زو طمع بر کن که هرگز کس نیافتلقمه ئی بی استخوان بر خوان او