شمارهٔ ۶٩٠
مرا هفتاد و پنج از عمر بگذشتندیدم آدمی از هیچ انسان
نه از تحسین امیری گشت خرمنه از تهجین وزیری شد هراسان
کرمشان گرچه باشد سخت دشوارولی خست بودشان نیک آسان
ستودمشان یکایک را بکراتنه تحسین یافتم زیشان نه احسان
نمیدانم که دارند این خساستهمه آفاق یا اهل خراسان
هزاران تیز بر پیشینیان نیزاگر بودند ایشان هم بدینسان