شمارهٔ ۴۶٩
پنج روزی که درین توده خاکت وطنستبتف آتش سودا چه پزی دیک هوس
طوطی روح ترا سدره نشیمن زیبدبهر شکر مکنش بسته درین تیره قفس
تا بصد سال دگر زین همه خلقان جهاناز نوادر بود ارزنده بماند یک کس
چون ترا رحلت ازین دار فنا در پیش استجهد کن تا همه نیکی تو گویند ز پس
گر ترا هست هنر عیب کسان باز مجویکاندرین ملک چو طاوس بکارست مگس
بشنو از ابن یمین یک سخن نغز مفیداز بدی دور شو اینست ره جنت و بس