شمارهٔ ٣۵٢
مرا دوستی کو که با دشمنمبگوید که این نکته میدار یاد
که گر دادت اقبال دور فلکور ادبار ازو بهره ما فتاد
سپاس از خدای جهان آفرینکه هر شام آمد پس از بامداد
از ادباد و اقبال ما و شماسپهر برین داد روزی بباد
چو خواهد گذشتن همان و همینچرا غم خورم من چه باشی تو شاد