شمارهٔ ٣۵١
من ابن یمینم که چون طبع منسخن را بدانش اساسی کند
نرانم سخن آنچنان گر کسیکه خواند دلم زو هراسی کند
اگر سامری بیند این ساحریسخن وقف بر لا مساسی کند
ندارد ز شعرم کسی آگهیکه بر شعر غیرش قیاسی کند
من آنلحظه رنجم ز اشعار خویشکه تحسین آن ناشناسی کند