شمارهٔ ۹۵

قافیه: ینبود۹ بیت

آندم که مرا فرقت آن لعبت چین بوداز غایت تلخی چو دم بازپسین بود

یاد لب و دندان چو لعل و گهر اومیکردم و جز عم صدف در ثمین بود

آن عهد کجا رفت که از زلف چو شامشزنجیرکشان این دل دیوانه بچین بود

گر ز آنکه فراموش شد آنسرو سهی راکش ابن یمین از همه عشاق کمین بود

از یاد نرفت ابن یمین را که چو سایهاندر پی آن شمسه خوبان زمین بود

خرم شب وصلش که مرا تا سحر از شاممهتاب بنظاره آن روی و جبین بود

امروز چنان گشت که گوئی همه عمربا سوخته مهر خود آن ماه بکین بود

رفتیم بنظاره رخسار چو ماهشکز هر دو جهان حاصل عشاق همین بود

ابروی کمان پیکرش از غمزه خدنگیزد بر جگر خسته که آن را ابن یمین بود

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به یاد عشق و معشوق خود می‌پردازد و احساسات تلخ و شیرینی را که از جدایی و وصال او تجربه کرده، بیان می‌کند. او به یاد لبان و دندان‌های زیبا و زلف بلند معشوق می‌افتد و از احساسات عمیقش نسبت به او می‌گوید. شاعر به یاد می‌آورد که چگونه در کنار معشوقش خوشبختی را تجربه کرده و حالا که او را از دست داده، دلش دچار درد فراوانی شده است. به نظر می‌رسد عشق و یاد معشوق با او باقی مانده و او هیچ‌گاه نتوانسته او را فراموش کند. شاعر همچنین به زیبایی‌های شب وصال و تاثیر آن بر روح و جانش اشاره کرده و به تصویر زیبایی که از معشوقش دارد، می‌بالد. در نهایت، ابروهای معشوقش را به مثابه تیر غمزه‌ای می‌بیند که بر دل او فرود آمده و زخم‌های عشق را عمیق‌تر می‌کند. این شعر مجموعه‌ای از احساسات عاشقانه، درد و یادآوری معشوق است.