شمارهٔ ۸۳
هنگام نو بهار و لب جویبار و کشتدریاب ساقیا که تو حوری و این بهشت
بر بند همچو نی کمر اندر هوای عشقاز خاک جم بزن بسر خم کلاه خشت
گر جام زر کشم ز کف یار سیمتنعیبم مکن که از ازل اینست سرنوشت
جام ار ز دست دوست بود زهر و می یکیستآنجا که وصل اوست چه محراب و چه کنشت
جانها فدای دوست که رضوان بباغ خلدطوبی براستی چو سهی سرو او نکشت
در کین مشو زمهر من ایمه که کردگاراز مهر مه رخان گل ابن یمین سرشت