شمارهٔ ۷۵

قافیه: انازدست۸ بیت

گر مرا جان رود اندر پی جانان از دستوصل جانان نتوان داد بصد جان از دست

مهر روی چو مهت رونق ایمان منستبدهم جان ندهم رونق ایمان از دست

یک دل اهل نظر در همه آفاق نماندکه نبردی تو پریچهره بدستان از دست

چون توانی که دهی داد دل شیفتگانبده ایدوست مده فرصت امکان از دست

جان بگیر از من و بوسی بده و باک مدارگر دهد لعل تو یکبوسه ارزان از دست

تا بدیدم من سودا زده لطفی که تراستشد بیکباره دلم در هوس آن از دست

یکدمه وصل ترا من بجهانی ندهمبهر دیوی که دهد ملک سلیمان از دست

چون خضر گر برهم از ظلمات شب هجرندهم تا بزیم چشمه حیوان از دست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و فراق است و احساسات عمیق شاعر را بیان می‌کند. شاعر می‌گوید اگر برای رسیدن به محبوب جانش را هم بدهد، نمی‌تواند زیبایی و جذابیت ایمانش را از دست بدهد. او از سختی‌های عشق و فراق می‌گوید و اینکه هیچکس نمی‌تواند زیبایی محبوبش را فراموش کند. شاعر به عشق خود و درد فراق اشاره می‌کند و بیان می‌کند که حتی در سخت‌ترین لحظات هم حاضر نیست لحظه‌ای از وصال محبوب را از دست بدهد. او تأکید می‌کند که عشق واقعی ارزش هر چیزی را دارد و نمی‌تواند به راحتی فرصتی را از دست بدهد. در نهایت، شاعر می‌خواهد که حتی در شرایط سخت، عشق و وصال محبوب را حفظ کند و هیچ چیز دیگری را بر آن ترجیح ندهد.