شمارهٔ ۷
بر وصالش یک نفس گر دسترس باشد مراحاصل عمر عزیز آن یکنفس باشد مرا
خواهم افکندن ز دست دل سراندر پای دوستگر زمن بپذیردش این فخر بس باشد مرا
عاشقم بر روی جانان هر که خواهی گو بدانعشق او بر من حرام ار بیم کس باشد مرا
بنده خاص ملک ز آنم که تا در روز و شبنی ز شحنه بیم و نی ترس از عسس باشد مرا
جان فدای شکر شیرین شور انگیز اوکز فراقش دست بر سر چون مگس باشد مرا
با رخ او ننگرم در هر که کج طبعی بودبا گل ار خاطر بسوی خار و خس باشد مرا
تا نبیند بلبل طبعم گل رخسار اوگر جهان باغ ارم گردد قفس باشد مرا
در سر من نیست الا وصل آن دلبر هوستا سرم بر جای باشد این هوس باشد مرا
در میان ما حجاب ابن یمین افتاد و بسگر شود یکسر به جانان دسترس باشد مرا