شمارهٔ ۴۸

قافیه: انمنست۹ بیت

دهن غنچه وشت پسته خندان منستلب شکر شکنت نیک بدندان منست

پای بند سر زلفین چو زنجیر تو شددل دیوانه وشم چون نه بفرمان منست

هست دلبستگی جان بسر زلف تو زانکه نمودار سرو کار پریشان منست

مردم از فرقت جانان و عجب نیست از آنکزنده بیجان نتوان بودن و او جان منست

کشته عشق وی از زنده جاوید به استدرد کز وی رسدم مایه درمان منست

گفتمش یوسف مصری تو ز بس غنج و دلالگفت کاین منقصت حسن فراوان منست

از سر زلف من اینک دل صد یوسف عهدبند بر پا زده در چاه ز نخدان منست

گفتمش آیتی از مصحف خوبی رخ تستگفت خود مصحف خوبی همه در شان منست

شیر گردون نگرد ابن یمین گر شنودزو که خاک کف پای سگ دربان منست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر، با زبانی شاعرانه و پر از تصویرسازی، به عشق و زیبایی معشوق پرداخته است. شاعر از زیبایی‌های چهره معشوق، مانند لب شکرین و چهره خندان، سخن می‌گوید و عشق را به عنوان نیرویی قوی و تسلط‌دهنده توصیف می‌کند. او بیان می‌کند که دلش همچون زندانی در بند زلف‌های معشوق است و این عشق، زندگی او را تحت تاثیر قرار داده است. شاعر همچنین به درد و رنج ناشی از دوری از معشوق اشاره کرده و عشق را بالاتر از زندگی و حتی مرگ می‌داند. در نهایت، به زیبایی و کمال معشوق اشاره می‌کند و او را همچون کتابی از زیبایی توصیف می‌کند که تمام خوبی‌ها در آن جا داده شده است.