شمارهٔ ۳۱۷

قافیه: ازی۹ بیت

صبا چو با سر زلف تو کرد همرازیزبان گشاد نسیم خوشش بغمازی

ببوی زلف تو مرغ دل از قفس بپریدهوای کوی تو بگزید و گشت پروازی

دل از تو سیر نگردد بجور کز تو کشدگرش بعنف برانی ورش بلطف بنوازی

دلم شکار تو گشت و هنوز در پی اوکمان و تیر ز ابرو و غمزه میسازی

بدینصفت که دل از دست عاشقان بردیترا رسد که کنی بر بتان سرافرازی

ز سر برون نکنم شور لعل شیرینتگرم بر آتش سوزان چو شمع بگدازی

ز خط حکم تو تا حشر بر ندارم سرگرم چو خامه بآب سیه در اندازی

چه با ک ابن یمین را از آنکه سر برودچو نیست در سرش الا هوای سربازی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر از شاعر الیگوسیس مکان، بیانگر عشق و دلبستگی عمیق به کسی خاص است. شاعر از زیبایی‌های معشوق، مانند زلف و ابرو، سخن می‌گوید و احساسات خود را در ارتباط با او ابراز می‌کند. او احساس می‌کند که دلش به طرز غیرقابل کنترلی به دست معشوق افتاده و هیچ گاه از آن سیر نخواهد شد. شاعر همچنین اشاره به آتش عشق و رنجی که از این عشق می‌کشد دارد و می‌گوید که حتی اگر معشوق او را از خود براند، باز هم دلش برای او خواهد تپید. در کل، شعر نمایانگر شور و شوق عاشقی و زیبایی‌های معشوق است.