شمارهٔ ۳۱۰
دلا امید آن دارم که روی دلستان بینیبرغم دشمنان خود را بکوی دوستان بینی
خوش الحان بلبل قدسی بعنف اندر قفس ماندهقفس را بشکن ار خواهی که روی گلستان بینی
درین دوران بجز وصف سهی سروش ز کس مشنوکه با کژ طبعی گردون بگیتی راستان بینی
بجانی گر دهد بوسی بخر ایدل اگر خواهیدر این سودا بانبازی مرا همداستان بینی
حیات خود در آن دانم که بر خاک درت میرمکه تا چون پا نهی بیرون سرم بر آستان بینی
ولی ابن یمین تا کی بود در بیت احزانتنیامد وقت آن کو را دمی در بوستان بینی
چه باشد بوستان من بکام دل رخت دیدنکه بستان خوش آن باشد که در وی دلستان بینی