شمارهٔ ۳۰۳

قافیه: انتخواندمی۹ بیت

جان بچشمم در نیاید ور نه جانت خواندمیخوشتر از جان هم ندانم تا چسانت خواندمی

جان ندارد هیچ وزنی بی ثبات اندر جهانورنه ایجان و جهان جان و جهانت خواندمی

حسن خلق عالم ار گشتی مجسم پیکریاز لطافت اندران پیکر روانت خواندمی

ایچراغ جان اگر پروانه دادی حسن تودر شبستان صفا شمع روانت خواندمی

گر نسفتی لعل در بار ترا الماس نطقعقل باور داشتی گر بی دهانت خواندمی

پای سرو از شرم قدت گر بگل در نیستیدر سرم گشتی که سرو بوستانت خواندمی

گر نبودی حسن ماه آسمانی مستعارروی آن داری که ماه آسمانت خواندمی

چون نمک داری جگر کردم کباب از بهر توسر فرو ناری و گرنه میهمانت خواندمی

جان طلب گر کرده ئی ز ابن یمین بی کین دلکرد می تسلیم و ماه مهربانت خواندمی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر از ابن یمین است که در آن شاعر به زیبایی و لطافت معشوقه‌اش اشاره می‌کند. او از عشق و محبت خود به معشوق سخن می‌گوید و بیان می‌کند که بدون دیدن چهره‌اش، زندگی برایش بی‌معناست. او معشوق را به نور و روشنی تشبیه می‌کند و می‌گوید که اگر زیبایی‌های جهان به صورت مجسم درآیند، باز هم نمی‌توانند به زیبایی او نزدیک شوند. در نهایت، شاعر از احساسات عمیق و عشق خود نسبت به معشوق می‌گوید و ابراز می‌کند که این عشق تمام وجودش را تسخیر کرده است.