شمارهٔ ۳۰۱
بگو ای ماه تابان تا کجائیکه یکدم نزد مشتاقان نیائی
چو من بهر توأم بیگانه از خویشچرا بستی طریق آشنائی
بگو ز آن لب سخن گر نیک و گر بدکه چون طوطی بجز شکر نخائی
مرا کی ماجرا سخت آید از توکه تو سر تا قدم عین صفائی
ز دست دوستان زهر هلاهلکند چون نوشدارو جانفزائی
ترا بر جان ما فرمان روانستکه تو شاهی و ما مشت گدائی
اگر معشوق رند و می پرستستنزیبد عاشقانرا پارسائی
مگر وقتی بتن ابن یمین راضرورت افتد از کویت جدائی