شمارهٔ ۲۸۷

قافیه: انی۹ بیت

بیا ساقی بدور دو ستکانیبده بر گل شراب ارغوانی

کنار جویبار از خرمی شدچو دوران جوانی از جوانی

نهان کرد آب را از دل ولی آبپدید آورد اسرار نهانی

چمن چون کلبه جوهر فروش استز گوهر های دریائی و کانی

سحرگاهان ز بستان سوی مستانصبا میآرد از گل ارمغانی

خوشا آنکس که چون نرگس ز مستیفتد در پای سرو بوستانی

طرب امروز با فردا میفکنچه زاید اینشب حبلی چه دانی

مجوی ابن یمین جز نیکنامیاگر خواهی که دایم زنده مانی

نمیرد هر که نام نیک ازو ماندچنین باشد حیات جاودانی

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از مجلس خوشگذرانی و شادی سخن می‌گوید و از ساقی می‌خواهد که شراب ارغوانی به دوستانش بدهد. او به لذت‌های جوانی و زیبایی طبیعت اشاره می‌کند و می‌گوید که مانند آب که اسرار نهانی را در دل خود پنهان دارد، زندگی نیز پر از راز و رمز است. شاعر باغ را به کلبه جواهر فروش تشبیه می‌کند که پر از زیبایی‌ها و نعمت‌هاست. او از خوشی‌های صبحگاهان می‌گوید و از کسی که همچون نرگس در پای سرو بوستان می‌افتد، تمجید می‌کند. در نهایت، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که باید به نام نیک اهمیت داد، زیرا نام نیک می‌تواند حیات جاودانی برای انسان به ارمغان آورد.