شمارهٔ ۲۷۹

قافیه: نی۷ بیت

آنچه با من میکند از دوستی سیمین تنیدشمنم نپسندد آنحالت بجای چون منی

هر مژه در چشم من خاریست بی برگ گلشطالع من بین که خاری یافتم در گلشنی

داردش در خرمن مه خوشه پروین نظامخوشه ئی از من همی دارد دریغ از خرمنی

گر شبی بر بام او آیم ز مهر روی اوهر زمان ماهی فروزان آید از هر روزنی

سنگ بر دل میزنم از فرقت آن سیمتنهیچکس دیدست از آن سنگین دلی سیمین تنی

زین دم گرمم که بر وی میدمم از سوز دلنرم گردد آن دل سخت ار چه باشد آهنی

از دل ابن یمین گر مرد و زن آگه شدیگشت بر ابن یمین دلسوز هر مرد و زنی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق و درونی شاعر نسبت به محبوبش، سیمین، می‌پردازد. شاعر از دوستی و عشق خود به او سخن می‌گوید و می‌گوید که حالتی که او در محبوبش تجربه می‌کند، حتی دشمنانش نیز آن را نمی‌پسندند. او از درد ناشی از جدایی و دل‌تنگی صحبت می‌کند و به تصویر کشیدن عشقش، از درد دل و سوز درونی‌اش می‌گوید. شاعر از علاقه‌اش به شب‌هایی که بر بام محبوبش می‌گذرانده، یاد می‌کند و بیان می‌کند که عشقش چقدر پاک و عمیق است و حتی اگر دلش سخت باشد، با محبت، نرم می‌شود. به طور کلی، این شعر تصویرگر عشق و دلتنگی شاعر برای محبوبش است.