شمارهٔ ۲۸۰

قافیه: ی۹ بیت

ایماه دل افروز بگردان قدح میچون ماه فلک دم مزن از دور پیاپی

گر با تو کسی گفت که من توبه شکستممشنو صنما توبه کجا کرده و که کی

ما و می و رودی و سرودی ز گه شامتا نعره زند مؤذن شبخیز که یا حی

گر پر خردی دم زند از وعظ و نصیحتمستان خرابش بجهانیم به هی هی

در وقت بهار ار چه بود لاله مطرااز قطره باران چو گل روی تو از خوی

بی روی توأم میل چمن نیست که مجنونبر عارض لیلی بود آشفته نه بر حی

یکبار ببر در کش و بنواز چو چنگمتا کی دهدم دم لب شیرین تو چون نی

هر دل که بر و ناوک چشم تو گذر کردپیدا نبود زخمش و خونها چکد از وی

هر چند دل گم شده را ابن یمین جستبیرون نشد از چین سر زلف توأش پی

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به می و شراب و عشق می‌پردازد و دل را به شادی و خوشی دعوت می‌کند. او می‌گوید که اگر کسی برای توبه و نصیحت سخن بگوید، نباید به آن گوش داد، چون مستان با هیجان به زندگی ادامه می‌دهند. شاعر از زیبایی محبوبش و تاثیر آن بر دل‌ها می‌گوید و اینکه بدون دیدن محبوب، هیچ لذتی از زندگی نمی‌برد. او از عشق و درد ناشی از آن سخن می‌گوید و می‌خواهد که محبوبش او را نوازش کند تا از غم و اندوه رهایی یابد. در نهایت، شاعر به جست‌وجوی دل گمشده‌اش در زلف محبوب اشاره می‌کند و می‌فهمد که هیچ چیزی نمی‌تواند او را از عشق مطلوبش جدا کند.