شمارهٔ ۲۷۸

قافیه: ی۹ بیت

ای روی تو آئینه الطاف الهیوی دبدبه حسن تو از ماه بماهی

نقاش ازل نقش رخ و زلف تو میبستاز روز و شب آمیخت سپیدی و سیاهی

در مصر دل هر که عزیزی چو تو بنشستآخر بچه یاد آورد از یوسف چاهی

آنکو به نکو بندگیت نام بر آوردننگ آیدش از مرتبه منصب شاهی

گر غایت حسنت نتوان دید عجب نیستاشیا نشود دیده بدین دیده کماهی

چون تار قصب سوخت تن زار و نزارماز پرتو رخسار تو ز آنروی که ماهی

از آتش غم بر جگرم آب نماندستخود دود دلم میدهد ایدوست گواهی

با این همه گر سر برود در سر سوداتسهلست زیانی که بود مالی و جانی

سر نیز گر از دست رود باک نباشدآنست مراد ابن یمین را که تو خواهی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و لطف الهی موجود در چهره معشوق می‌پردازد. شاعر از نقاشی که نقش زیبای رخ و زلف معشوق را کشیده صحبت می‌کند و اشاره دارد که زیبایی او همچون ماه در دل به یاد یوسف می‌ماند. شاعر همچنین بیان می‌کند که اگر کسی نتواند تمام زیبایی معشوق را ببیند، نباید تعجب کند. او همچنان از درد و رنجی که عشق و دوری از معشوق برایش به ارمغان آورده سخن می‌گوید و می‌گوید که حتی اگر جانش را هم بر سر عشقش بدهد، برای او اهمیتی ندارد، زیرا عشق به معشوق هدف اوست.