شمارهٔ ۲۷۲

قافیه: انه۹ بیت

مرا زنجیر زلف او بدان سان کرد دیوانهکه از سودای او کشتم ز عقل خویش بیگانه

رموز حسن لیلی را که دریابد بجز مجنونبدین ده ره نیارد عقل هر فرزانه

گرم سر در سر کارش رود زو بر ندارم دلتوانم دل ز جان برکند و نتوانم ز جانانه

بمجلس گر بر اندازد نقاب از عکس رخسارشنگارستان چین گردد درو دیوار کاشانه

من از عشقش چنان مستم که عمر جاودان دانمفروغ شمع رخسارش گرم سوزد چو پروانه

ز روی دوست تا باشم نتابم رخ چو آئینهباره گر کند دشمن سرم صد پاره چون شانه

ملامت مرد عاشق را چو باد اندر قفس باشدکجا در گوش جان گیرد مرا زینگونه افسانه

کسی ابن یمین را گفت کورندست و میخوارهبتضمین گو بیا بشنو ز من این بیت مستانه

چراغ عالم علوی بهر روزن دهد نوریتواش در صومعه بینی و من در کنج میخانه

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از عشق و دیوانگی ناشی از آن سخن می‌گوید. او به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که عقل و هوش را از دست داده است. دل او به شدت از عشق معشوق اشباع شده و از او بی‌تاب و بی‌قرار است. شاعر بیان می‌کند که حتی اگر معشوق چهره‌اش را بپوشاند، زیبایی‌اش به حدی است که محیط اطراف را تحت تأثیر قرار می‌دهد و به نوعی محلی برای عشق و زیبایی می‌شود. او همچنین به این نکته اشاره می‌کند که عشقش تمام‌نشدنی است و حتی اگر دشمنانش به او آسیب برسانند، عشق و زیبایی معشوق همچنان در دل او باقی می‌ماند. در نهایت، شاعر با تعجب به وضعیت خود می‌نگرد و می‌گوید که عشق و نور معشوق او را در دو فضای متفاوت از زندگی یعنی صومعه و میخانه قرار داده است.