شمارهٔ ۲۷۱

قافیه: اه۸ بیت

گفتم ایدوست شدم عاشق آن روی چو ماهگفت لاحول و لا قوه الا بالله

بار دیگر سخن عشق چه آغاز کنیبس که افتاد حدیث من و تو در افواه

دلم از عشق تو دیوانه و شیداست از آنکبند کردیش بزنجیر سر زلف سیاه

گر کنم دعوی عشقت صنما هست مرابر دلم چشم گهر بار برینحال گواه

آفتاب رخ زیبات مبنیاد زوالکه دل از سایه او ذره صفت ساخت پناه

تا دلم ز آن رخ گلگون غم چون کوه کشیدرنگ رخسار و تن زرد و نزارست چو کاه

در رخ آینه سیمای تو ایصورت جانهست پیدا چو بسوی تو کند دیده نگاه

بجفا ابن یمین را ز در خویش مرانکه گدا را ز در خویش نمیراند شاه

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار از عشق خود به محبوبش می‌گوید و زیبایی او را تشبیه به ماه می‌کند. او در بیان احساسش از دیوانگی و شیدایی خود نسبت به معشوق می‌گوید و به سختی عاشقانه‌هایشان اشاره می‌کند. شاعر در تلاش است تا عشقش را توصیف کند و نگران از این است که دیگران نسبت به داستان عشقشان قضاوت کنند. همچنین، او به درد و رنجی که عشقش به او می‌آورد اشاره می‌کند و به زیبایی محبوبش به عنوان دلگرمی و پناه اشاره می‌نماید. در انتها، شاعر از محبوب می‌خواهد که کسی را که به عشقش وابسته شده، از درگاه خود نراند، چرا که شایسته است به دل عاشق رحمت کند.