شمارهٔ ۲۷۰

قافیه: راینه۷ بیت

گر نور روی روشنت افتد بر آینهاز زنگ تیره می نشود دیگر آینه

ور آینه به پیش رخ چون مه آوریگردد مصور از رخ تو جان در آینه

در روی آینه چو تبسم کنی بلطفگردد صدف مثال پر از گوهر آینه

میخواست تا شود بصفا همچو روی توصد سوز و تاب یافت ز آهنگر آینه

روی تو آینه است و خطت عنبر ترستنگرفت هیچکس چو تو عنبر در آینه

از آب حسن سبزه دمیدست بر گلتزنگ آورد هر آینه چون شدتر آینه

ابن یمین چو آینه دل با تو صاف کردآخر دلش بجو که بود در خور آینه

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و تاثیر آن بر آینه پرداخته است. شاعر می‌گوید اگر نور زیبای چهره‌ات بر آینه بیفتد، آینه دیگر تیره و کدر نخواهد بود. همچنین، اگر آینه به چهره‌ات نگاه کند، به وضوح تصویر تو را در خود نشان می‌دهد. لبخندت هم می‌تواند به آینه جانی تازه ببخشد و آن را پر از زیبایی کند. شاعر همچنین از تلاش آینه برای رسیدن به صافی و زیبایی مشابه روی معشوق سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که هیچ کس به پای زیبایی تو نرسیده است. در نهایت، شاعر از دل خود که مانند آینه‌ای صاف است، سخن می‌گوید و به جستجوی درون خود می‌پردازد.