شمارهٔ ۲۶۹

قافیه: اه۷ بیت

فرخنده طالعی بود آنرا که هر پگاهکز تاب آفتاب شود با فروغ ماه

آید بگوشش از لب میگون تو سلامچشمش کند بطلعت میمون تو نگاه

گفتم که بار عشق تو ایجان نازنینبر کوه اگر بود شود از ضعف همچو کاه

زان بیشتر که چشمه آبحیات توگردد نهفته در ظلمات از خط سیاه

بگذار تا ازو چو خضر شربتی خورمدر گردن من ار بودت هیچ ازین گناه

ابن یمین ز غمزه مست تو ترکتازبس دوست دارد چه بناموس گاهگاه

گویند شوخیش همه ز آنست کش بنازپیوسته حاجبان تو دارند در پناه

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و زیبایی معشوق است. شاعر از فرخنده بودن لحظات صبحگاهی سخن می‌گوید که با تابش آفتاب و نور ماه همراه است و سلام معشوق را به گوشش می‌رساند. او به زیبایی چشمان معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق او همانند کوه‌های بلند می‌تواند انسان را ضعیف کند، اما در عین حال چشمه حیاتش در اعماق وجودش نهفته است. شاعر آرزو می‌کند که از این عشق همانند خضر نوشیدنی بنوشد و از گناهان مهر و محبت خود عذرخواهی می‌کند. او همچنین به شوخی معشوق و محبت‌هایش اشاره دارد که باعث جذابیت و محبوبیت او شده است.