شمارهٔ ۲۵۳
بکمند تابدارت که مهست در خم اوبه بنفشه عذارت که گلست همدم او
بدو چشم اهوانش که دو مست شیر گیرندکه توان گرفت و نتوان کم جان خود کم او
من و درد عشق جانان ز کسی دوا نجویمبهزار شادمانی ندهم دمی غم او
عرق سمن نسیمش که فراز لاله بینیز گل چمن نگوئی و ز زلف شبنم او
بدو جزع آبدارم گهر آورند بیرونلب چون نگین لعلش دهن چو خاتم او
دل ریش بنده ایرا بنوازشی دوا کنکه بلب رسید جانم بامید مرهم او
پسر یمین چگوید که ره جنون نپویدچو فتاد در سلاسل ز دو زلف پر خم او