شمارهٔ ۲۰۵
تا من زبان چو بلبل خوشگو گشوده امگلزار فضل را بصد الحان ستوده ام
در کسب هر هنر که ز مردی و مردمیستکوشیده ام چو منقلب آن شنوده ام
هر نیمشب بآه دل سوزناک خویشزنگ هوا ز آینه دل زدوده ام
از بهر رنگ و بوی چو زلف سمنبرانآشفته روزگار و پریشان نبوده ام
وقت جدال در خم چوکان آسمانگوی هنر ز جمله اقران ربوده ام
در باغ فضل ز آتش طبع چو آب خویشهمچون خلیل سنبل و ریحان نموده ام
داند خرد که پایه تخت سخنوریبر اوج تاج تارک کیوان بسوده ام
داماد نو عروس سخن بوده ام و لیکرخسار او بناخن حرمان شخوده ام
ابن یمین مکار بجز تخم نیک از آنکمن آنچه کشته ام بر از آنسان دروده ام