شمارهٔ ۲
ای تو از حسن در جهان سمرادور باد از تو چشم بد پسرا
بر بنا گوش و زلف مشکینترقمی دان ز شام تا سحرا
عمر مائی ولی نمیپائیچون کنم عمر هست بر گذرا
ز آن لب لعل و خط مینا فامشد بر آن گونه عقل بیخبرا
گر زخار غمت همی نالممزن ایگلعذار طعنه مرا
که تو هم گر شوی چو من عاشقما رأت منک صحتا اثرا
گر بشاهی برآید ابن یمینمیکند خاک پات تاج سرا