شمارهٔ ۱۹۳

قافیه: ارگل۹ بیت

ای در زمانه حسن تو چون در بهار گلناید به پیش روی تو اندر شمار گل

تا انتساب گل بتو کردند آمدستخندان و سرخ روی سوی جویبار گل

گل را چه نسبت است برویت چو ایمنستدر گلشن جمال تو ز آسیب خار گل

از بس که سرخ و زرد بر آمد از آنکه شداز روی لاله رنگ رخت شرمسار گل

باد صبا حکایت حسنت بگل رسانداز رشک شد چو سنبل تر بیقرار گل

و آن زر ساو بر طبق لعل فام کردتا بر سرت کند بتواضع نثار گل

ای باغبان بیا و قد و خد او نگرمنشان بباغ سرو سهی و مکار گل

آب روان و سبزه و جام شراب و رودگر چه خوشند خوشتر ازین هر چهار گل

اما بسان ابن یمین هم که عاشق استبا روی دلستانش نیاید بکار گل

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به وصف زیبایی و جذبه محبوبی می‌پردازد که او را به گل تشبیه کرده است. شاعر بیان می‌کند که هیچ گلی به پای زیبایی محبوبش نمی‌رسد و حتی گل‌ها نیز تحت تأثیر زیبایی او شرمنده‌اند. باد صبا خبر زیبایی او را به گل‌ها می‌رساند و حتی گل‌ها نسبت به او حسادت می‌کنند. شاعر از باغبان می‌خواهد که به زیبایی محبوبش توجه کند و آن را با زیبایی گل‌ها مقایسه کند. همچنین اشاره می‌کند که هرچند طبیعت و شادی‌هایی چون آب و سبزه و شراب زیبا هستند، اما به پای زیبایی دل‌نشین محبوبش نمی‌رسند. در نهایت، عشق شاعر به محبوبش بسیار عمیق و واقعی است و او را از هر چیز دیگری مهم‌تر می‌داند.