شمارهٔ ۱۹۴

قافیه: ل۷ بیت

ای بخوبی عارضت ماه چکلمه چه باشد آفتاب از تو خجل

رسته دندانت در چشم منستقطره های اشک از آن شد متصل

دفع نتوان کرد عشقت را بعقلهیچکس خورشید ننداید بگل

روز محشر کس نپرداز بکسمن در آنساعت بحسنت مشتغل

جز هوای وصل آن دلبر مخواهایدل ار خواهی هوای معتدل

خیز چون ابن یمین پروانه وارآتش شوقت چو گردد مشتعل

در پی دلدار دست از دل بداروصل جانان جوی دست از جان گسل

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی معشوق و احساسات عاشقانه شخص سخن می‌گوید. شاعر معشوق خود را به ماه تشبیه می‌کند و می‌گوید که حتی آفتاب هم از زیبایی او شرمنده است. دندان‌های معشوق در چشم شاعر می‌درخشد و اشک‌های او به خاطر عشق ناشی از این زیبایی جاری می‌شود. شاعر می‌گوید که نمی‌تواند عشقش را با عقل کنترل کند و در روز قیامت هیچ‌کس به کار دیگری نمی‌رسد، او تنها به زیبایی معشوق فکر می‌کند. او از معشوق می‌خواهد که هوای وصال او را بکند و مانند پروانه‌ای به دنبالش بیفتد، زیرا عشق او آتشین شده است. پایان شعر نیز دعوت به کنار گذاشتن دل و جان در پی وصال محبوب است.