شمارهٔ ۱۸۸

قافیه: اق۷ بیت

تا دبدبه حسن تو افتاد در آفاقنآمد نفسی بی غم دل بر لب عشاق

مشتاق توأم، جفت غمم بهر چه داریدریاب که شد طاق، ز غم طاقت مشتاق

درد دل ما را به لب لعل دوا کندر جان چو رسد زهر، چه سودست ز تریاق

در سر هوسم هست که با چون تو نگاریکز غایت لطفت بدلی نیست در آفاق

نوشم دو سه می جز می و جز تو دگری نهمی نوش بدینسان و میندیش ز انفاق

با دختر رز جفت تمتع نتوان شدتا عصمت و تقوی ننهی بر طرف طاق

من ابن یمینم شده مشهور به رندینه زاهد سالوسم و نه صوفی زراق

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و دلتنگی است. شاعر از معشوقی سخن می‌گوید که حضور او در آفاق، دل عاشقان را شاد می‌کند، اما در غیاب او، دل عاشقان پر از غم و دلتنگی است. او خود را مشتاق معشوق می‌داند و از او درخواست می‌کند که درد دل او را تسکین دهد. شاعر به زیبایی و خاص بودن معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ چیزی جز عشق او نمی‌تواند او را شاد کند. همچنین به تمایز بین عشق واقعی و ظاهری اشاره می‌کند و خود را از افرادی که به ظواهر می‌پردازند، متمایز می‌کند. شعر در نهایت بر تلاطم احساسی و درک عمیق عشق تأکید دارد.