شمارهٔ ۱۸۹

قافیه: ق۷ بیت

روی چو صبح تو کرد اشک مرا چون شفقریخت ز جز عم گهر لعل تو بر زرورق

تا دلت آتش فکند بر دل پر درد منشد بترشح برون جان ز تنم چون عرق

گر رمقی داشتم زنده ببوی تو بودچون تو برفتی ز پیش بس بچه ماند رمق

عاشق قد توأم ای تو مسیحا نفسلیک چو مریم زراست می نتوان زد نطق

داد صبا را مدد زلف و خط و خال توتا ز مثلت دهد عالم جانرا عتق

گفتم و از مهر تو سوخت بباطل دلمگفت که پروانه را شمع بسوزد بحق

گر کند آنشوخ چشم دعوی خون بر دلمابن یمین گوید از بهر خوشآمد صدق