شمارهٔ ۱۸۲

قافیه: انش۶ بیت

خوش آنشعر سیه بر پرنیانشبنفشه رسته گوئی ز ارغوانش

چو قدش گر بود سروی ببستاننتابد رخ چو ماه آسمانش

و گر تابد چو رویش ز آسمان ماهنباشد قد چو سرو بوستانش

بچوگان گوی مه بر بود زلفشدرین دعوی نه بس شاهد رخانش

ز عشقش گر چه خون شد دل ولیکننمیگویم بجز آرام جانش

چه سود ابن یمین را پند چون شددرین سودا زیان نقد روانش

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و جذابیت معشوق می‌پردازد. شاعر به ویژگی‌های ظاهری او اشاره کرده و آن را با زیبایی‌های طبیعی مقایسه می‌کند. او می‌گوید که اگر معشوق مثل سروهای باغ بلند قد باشد، چهره‌اش به ماه نمی‌تابد و اگر مانند ماه درخشان باشد، قدش هیچ‌گاه به قد سرو نمی‌رسد. شاعر همچنین از زلف معشوق یاد می‌کند که مانند ماه درخشان است و از عشقش به معشوق می‌گوید، حتی با وجود درد دل و رنج عشق، آرامش وجود او برایش مهم‌تر است. در پایان، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که نصیحت و پند در این مساله هیچ سودی ندارد، چون عشق برای او ارزش بیشتری دارد.