شمارهٔ ۱۷۶

قافیه: انکهمپرس۹ بیت

منم از محنت ایام بدانسان که مپرسو آن بدل میرسدم ز آفت دوران که مپرس

وان که از شست قضا زد ز کمان چرخمبیگمان تیر بلا بر هدف جان که مپرس

من نیم یوسف و از مکر زلیخای جهانتا بحدی شده ام بسته زندان که مپرس

من نه روئین تنم و رستم دستان زندماز کمان ستم آن ناوک پران که مپرس

هر چه ایام بروی آردم از چون و چراشزهره دارم که بپرسم شده فرمان که مپرس

عیب جویان منند ز آنهمه رو و دل مناز هنر هست بد آنگونه گریزان که مپرس

دوش گفتم خردا هیچ خبر داری از آنکداد چندان فلکم بهره ز حرمان که مپرس

گفت کای ابن یمین خسته دل از دور فلکهست در وادی حرمان چو تو چندانکه مپرس

هیچ دانی چه کنی قطع نظر کن ز جهانتا شود بر تو چنان مشکلش آسان که مپرس

خلاصه

هوش مصنوعی: غزل به بیان درد و رنج‌های زندگی شاعر می‌پردازد. او از مشکلات روزگارش صحبت می‌کند و می‌گوید که نمی‌توان از درد و مصیبت‌هایش گفت. شاعر احساس می‌کند که به دام روزگار گرفتار شده و مانند یوسف نیست که به راحتی از مکر زلیخا رهایی یابد. او از سوی سرنوشت به هدف تیر بلا قرار گرفته و نمی‌تواند به کمک کسی شبیه رستم و قهرمانان افسانه‌ای باشد. همچنین، او از ناتوانی در پرسیدن از چگونگی شرایطش سخن می‌گوید و این‌که عیب‌جویان از روح و دل او دوری می‌کنند. در انتها، فردی به او توصیه می‌کند از دنیا قطع نظر کند تا مشکلاتش آسان‌تر شود.