شمارهٔ ۱۶۹

قافیه: از۸ بیت

ای خم ابروی تو قبله اصحاب نیازجز ترا می نبرند اهل دل از صدق نماز

عشق و خوبی بمن و تست سزا کز من و تونوشد از عهد کهن قصه محمود و ایاز

مه ز بس حسرت حسنت بمنازل نرسدبر رخش گر نبود عکس رخت خط جواز

زلف خم در خم زنجیر وشت دانی چیستحلقه شهپر بط در شکن چنگل باز

با تو بنشینم و زلفت ز بس آشفته دلیپیش خلقان جهان قصه من گوید باز

کی بزنجیر سر زلف توأم دست رسدعمر بس کوته و این آرزوی سخت دراز

بامیدیکه بیابم ز تو پروانه وصلتنم از آتش دل شمع صفت یافت گداز

گر در آئی بسلامی ز در ابن یمیندر فردوس برویش شود از لطف تو باز

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت محبوبش اشاره می‌کند و عشق و نیاز خود را به او ابراز می‌کند. او می‌گوید که هیچ کس جز محبوبش نمی‌تواند او را به آرامش برساند و عشق آنها از دیرباز در تاریخ حکایت‌ها مطرح بوده است. شاعر از حسرتی که به خاطر زیبایی محبوبش دارد سخن می‌گوید و این که برای رسیدن به او باید تلاش کند. او همچنین اشاره می‌کند که عمرش کوتاه است و آرزوی وصال به محبوبش بسیار بزرگ و دشوار است. در پایان، به امید دیدار محبوبش و تأثیر مثبتی که بر زندگی‌اش خواهد گذاشت، ابراز احساسات می‌کند.